دلنوشته های خودم
چه روزگار عجیبیه چه آدمایی وارد زندگیمون میشنچه ساده مارو ترک میکنن ویه کوله باری از خاطره برامون جا میذارننمیگن بعدش با این همه خاطره چیکار باید کردکه نه میشه پاکشون کرد و نه فراموش میشنتازه با یه حرف کوچیک دوباره همشون برات زنده میشنیه لبخند میشینه گوشه لبت و بعدش....دیگه نمیدونی باید با این حال چیکار کنییه حس غریبی میاد سراغت که فکر میکنی برا همه غریبه ایودنبال یه آشنا میگردی یکی که دیگه براش غریبه ایواین غریبه آشنا کاش میدونست که هنوزم آشناست
برچسب: نویسنده: نیما جعفرینژاد تاريخ: دوشنبه 2 مرداد 1402 ساعت: 16:41